Barca.pl

FC Barcelona anno Domini 2009/2010

14.09.09; 11:23, autor: Jakub, wyświetleń: 638

Nowy sezon, w La Liga, zapowiada się naprawdę ciekawie. Real Madryt kupował na potęgę, co chwila bijąc kolejny transferowy rekord. Blaugrana nie była obojętna na ofensywę transferową, odwiecznego

rywala, i sama dokonała ciekawych transferów.
W poprzednim sezonie, piłkarze Pepe Guardioli, byli sprawnie działającą maszyną, zdolną do zdemolowania każdego napotkanego przeciwnika. Takie mecze jak z Realem Madryt na wyjeździe w lidze, czy niepozostawienie żadnych złudzeń Olympique Lyon, Bayernowi Monachium i oczywiście Manchesterowi United w Lidzie Mistrzów, pokazało, że Barcelona była najlepszą klubową drużyną Europy. A grudniowe Klubowe Mistrzostwa Świata, powinny tylko ugruntować pozycję teamu Guardioli.
Obecny sezon, zaczął się równie obiecująco. Łatwe zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii nad Athletic Bilbao i wywalczenie Superpucharu Europy winno dać chlubie Katalonii pewność siebie potrzebną do odnoszenia kolejnych zwycięstw.
W myśl powiedzenia „bij mistrza” każda drużyna, nie tylko w lidze, będzie chciała pokonać Barcelonę, pokazując, że nawet Xaviego, Messiego i spółkę można ograć. I dlatego trzeba, przy ocenianiu gry Blaugrany, brać poprawkę na fakt, że łatwo jest wejść na szczyt, o wiele trudniej jest się na nim utrzymać. Szczególnie ciężkie boje toczone będą z Realem Madryt. 29 listopada oczy całego piłkarskiego świata zwrócone zostaną na Camp Nou, gdzie po raz pierwszy dojdzie do walki dwóch najbardziej utytułowanych drużyn w Hiszpanii.
Nie można, jednak, w żadnym wypadku kłaść się na murawę i prosić o niski wymiar kary. Wręcz przeciwnie, mimo ogromnych nakładów finansowych i zatrudnieniu najlepszych piłkarzy, to nadal Barcelona jest faworytem tego spotkania. Jak każda drużyna, tak i Barca, nie jest perfekcyjna. Dlatego należało chłodnym okiem spojrzeć na drużynę i znaleźć w niej najsłabsze ogniwa. I to Guardiola zrobił. Eric Abidal, jeszcze trzy lata temu, w barwach Lyonu, był uważany za jednego z najlepszych, lewych obrońców na świecie. Jednak z Barcelonie przygasł, dobre mecze przeplatał słabymi a kompletnie pogubił się w końcówce sezonu, łapiąc czerwone kartki i osłabiając drużynę w finałach Ligi Mistrzów i Pucharze Hiszpanii. Sylvinho, mimo bardzo przyzwoitego występu w finale LM, nie zapewniał szczelności po swojej stronie boiska, dlatego sięgnięto po Brazylijczyka Maxwella.
Gabriel Milito nadal leczy kontuzje, Marquez też więcej czasu spędzał w gabinetach lekarskich niż na boisku, dlatego zdecydowano się na sprowadzenie obiecującego Ukraińca Czyhryńskiego. Środek obrony i tak powinien należeć do Puyola i Pique ale od przybytku głowa nie boli – sezon jest długi, zdarzą się kontuzje, wykluczenia za kartki, a w końcu spadek formy i dlatego każdy z wymienionych zawodników dostanie okazje na zaprezentowanie swoich umiejętności.
Dani Alves jest, bez wątpienia, jednym z najlepszych prawych obrońców na świecie. W poprzednim sezonie zachwycał formą, biegając wzdłuż linii niemal bez wytchnienia. Jego pozycja, w klubie, jest nie do podważenia i dlatego tylko kontuzje mogą spowodować, że na prawą stronę przesunięty zostanie Puyol. I tu można do Guardioli zgłosić pretensję o nie zadbanie o odpowiedniego zmiennika dla Brazylijczyka. Puyol, owszem może zagrać na prawej stronie, ale jak sam mówił, jego pozycją jest środek defensywy, dlatego takie posunięcie byłoby rozwiązaniem chwilowym.
W pomocy, gdy tylko zdrowie pozwoli, grać będą Xavi, Iniesta oraz Yaya Toure. Jak grają dwaj pierwsi wie chyba każdy, kto przynajmniej raz obejrzał ich w akcji. Natomiast reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej ma za zadanie rozbijać ataki rywali i oddawać piłkę do dwóch rozgrywających. Można kłócić się z takim rozwiązaniem, ponieważ nie raz Toure pokazał, że jest piłkarzem kreatywnym, z ciągiem na bramkę i potężnym strzałem z dystansu. Otrzymał jednak takie a nie inne zadania od Pepa Guardioli i trzeba przyznać, wywiązuje się z nich perfekcyjnie. Gdyby zabrakło kogoś z wymienionej trójki na ich miejsce mogą wskoczyć Keita oraz Busquets. Pierwszy jest jednym z ulubionych piłkarzy młodego trenera ponieważ nie tylko może wystąpić na kilku pozycjach w ofensywie, ale również ma zbawienny wpływ na atmosferę w drużynie. Natomiast młody Hiszpan przebojem wdarł się do pierwszej drużyny i kilkoma meczami udowodnił, że warto na niego stawiać.
I tak dochodzimy do trzech najważniejszych postaci w drużynie Barcelony. W poprzednim sezonie trójkąt Eto’o – Messi – Henry strzelili razem równo 100 goli w różnych rozgrywkach. I wydawało się, że będą tą owocną współpracę kontynuować. Jednak już rok temu, przed startem poprzedniego sezonu, dochodziły informację, że Guardiola chce się pozbyć Eto’o. Kameruńczyk psuł atmosferę w zespole, domagał się podwyżki, wychodziło z niego gwiazdorstwo i… strzelał bramki. To ostatnie skłoniło trenera do tymczasowego zakopania topora wojennego i wspólnego zdobycia wszystkich możliwych trofeów. Tym razem podobna sytuacja nie miała miejsca. Jak tylko pojawiła się możliwość wymiany na linii Inter – Barcelona, Guardiola z niej skorzystał. Można dywagować, czy kwota za Ibrahimovica nie była przesadzona, przecież tak naprawdę, Szwed nic w futbolu jeszcze nie osiągnął ( oprócz laurów we Włoszech, do czego był niemalże zobligowany), ale Pep się uparł i tak doszło do najdroższej wymiany w historii futbolu.
Z lewej strony Szwed może liczyć na współpracę z Henrym a z prawej na Messiego. Po początkowych trudnościach, były gracz Arsenalu, zaczął grać jak za najlepszych lat, imponując dynamiką i skutecznością. Leo Messiego przedstawiać chyba nie trzeba, wystarczyć napisać, że jako jedyny z wielu następców, ma szansę dorównać ( a może i przegonić ) legendę Diego Maradony.
W obwodzie pozostaje dwójka piekielnie utalentowanych wychowanków klubu. Bojan Krkić i Pedro to pewność, że Barcelonę czekają dalsze sukcesy, tak na niwie klubowej jak i indywidualnej.

Obstawiaj kto zdobędzie mistrzostwo Hiszpanii już teraz, a otrzymasz 50% bonusu!

źródło: Własne

Liczba komentarzy: 3