Barca.pl

Trenerzy

Josep Guardiola - urodził się 18-ego stycznia 1971 roku w Santpedor, miasteczku oddalonym od Barcelony o 73km. Właśnie w tej katalońskiej miejscowości wychowywał się wraz z trójką rodzeństwa. Obecnie jest żonaty z Christiną Serra, ma trójkę dzieci - Marię (ur. 2000) i Mariusa (ur. 2003) oraz córkę Valentinę (ur. 2008)



Po długiej i pełnej sukcesów karierze piłkarskiej, Pep postanowił spróbować sił w roli trenera. Pierwszym klubem, jakim przyszło mu kierować została Barça B, z którą wywalczył awans. Był to jego pierwszy i ostatni sezon w drużynie rezerwowej. Po zwolnieniu Franka Rijkaarda z posady szkoleniowca pierwszej drużyny, zarząd klubu postanowił zaufać właśnie Guardioli i to jemu powierzył funkcję trenera Dumy Katalonii.



Kariera piłkarska



Na boisku Pep grał jako defensywny pomocnik. Swą przygodę z piłką rozpoczął w amatorskim Gimnastic Manresa, lecz bardzo szybko po tym fakcie przeniósł się do Barcelony. W wieku 13 lat trafił do słynnej barcelońskiej szkółki - La Masia. W Primiera Divison zadebiutował 16-ego grudnia 1990 roku w meczu z Cadiz. Po swoim debiucie został włączony na stałe do Dream Teamu Johana Cruyffa. Na boisku stanowił bardzo trudną zaporę do przejścia, był bardzo utalentowany, znakomity techniczne i jak się później okazało, został filarem FC Barcelona na długie lata. Holenderski trener dał Guardioli szansę, którą ten błyskawicznie wykorzystał i stał się jedną z ważniejszych części Dream Teamu, pełniąc rolę mózgu, duszy i ust Barçy; w wieku 20 lat stał się niekwestionowanym liderem Blaugrany. W 1997 roku, Guardiola przejął opaskę kapitana od José Marii Bakero i dumnie nosił 'Senyerę' na ramieniu aż do końca przygody w katalońskim klubie.



W ciągu jedenastu lat na Camp Nou, Guardiola zagrał w 472 spotkaniach, strzelając dziesięć bramek. W tym czasie udało mu się zdobyć Puchar Europy (1991/92), Puchar Zdobywców Pucharów (1996/97), dwa SuperPuchary Europy (1992 i 1997), sześć tytułów Mistrza Hiszpanii (1990/91, 91/92, 92/93, 93/94, 97/98 and 98/99), dwa Puchary Hiszpanii (1996/97 i 97/98), cztery SuperPuchary Hiszpanii (1991, 1992, 1994 i 1996) oraz trzy Puchary Katalonii (1990/91, 92/93 i 99/00). Swoją karierę w Barcelonie Pep zakończył w 2001 roku, a odejście argumentował chęcią podjęcia nowych wyzwań, poznaniem innych lig, drużyn i kultur.



Po opuszczeniu rodzinnej Katalonii, Guardiola trafił do Serie A, gdzie związał się z zespołem Brescii Calcio. Jego kariera we Włoszech nie należała jednak do udanych. Po roku przeprowadził się do Rzymu, gdzie występował pół sezonu w AS Roma, by znów powrócić do Brescii. W 2003 roku Pep podpisał kontrakt z katarskim Al-Ahli, gdzie stał się prawdziwą gwiazdą tamtejszej ligi. Piłkarską karierę zakończył w Meksyku, w zespole Dorados de Sinaloa.



Guardiola wielokrotnie występował także w reprezentacji Hiszpanii. Był filarem kadry do lat 23, która zdobyła złoty medal na Igrzyskach w Barcelonie. W dorosłej reprezentacji zadebiutował 14-ego października 1992 roku w meczu z Irlandią Północną. Grał na Mistrzostwach Świata w 1994 i Mistrzostwach Europy w 2000 roku. Jako rodowity Katalończyk bronił także barw reprezentacji tego regionu.



Kariera trenerska



Pierwszym wyzwaniem dla Pepa w roli trenera było objęcie stanowiska szkoleniowca Barçy B. Cel postawiony przed Guardiolą był jasny: drużyna miała powrócić do Segunda B, po tym jak sezon wcześniej z niej spadła. Ze swojego zadania były gracz Barcelony wywiązał się nader dobrze. Ze wszystkich 42 ligowych meczów wygrał aż 28, dziewięć zremisował, a zaledwie pięć razy musiał przełknąć gorycz porażki. W dwóch meczach fazy play-off dającej awans, jego drużyna strzeliła dziewięć bramek, nie tracąc przy tym ani jednej! Barça B pod kierownictwem Guardioli nie przegrała żadnego meczu na własnym terenie. Jej styl gry charakteryzował się presingiem, graniem na całej szerokości boiska i efektywnym wykorzystywaniem stałych fragmentów gry.



8-ego maja 2008 roku prezes Klubu - Joan Laporta ogłosił na konferencji prasowej, że dotychczasowy trener, Frank Rijkaard, odejdzie wraz z końcem sezonu, a jego następcą zostanie Josep Guardiola. Katalończyk pochłonięty jeszcze pracą z młodzieżą, powoli układał sobie w głowie plan odbudowy pierwszej drużyny. Z dniem 30-ego czerwca został oficjalnie nowym szkoleniowcem FC Barcelona.



Piętnasty w historii kataloński trener Barcelony, obejmował pierwszą drużynę z jasnym celem. Zakończyć dwuletni okres bez wygrywania żadnego znaczącego trofeum. Aby tego dokonać postanowił wykorzystać ten sam system gry 4-4-3, w którym grał jeszcze jako zawodnik oraz stosował w Barcelonie Atletic. Guardiola wyznaje tylko jedną wizję futbolu, opartą na ataku, długim posiadaniu piłki i pressingu. Barcelona pod jego wodzą dokładnie w ten sposób realizuje swoją grę i tak samo wyglądała gra Barcy Atletic, Woli przełożyć dobro całego zespołu nad dobro jednego zawodnika. Dla niego, piłka nożna to sport zespołowy i siebie uważa za bezpośrednio odpowiedzialnego za wyniki.



Guardiola jest bardzo skrupulatnym trenerem, który zawsze dostrzega najmniejsze detale. Przed każdym spotkaniem, dokładnie ogląda mecze rozgrywane przez najbliższego rywala i zawsze skupia się tylko na najbliższym spotkaniu. Jest fantastycznym motywatorem, który potrafi obudzić w zawodniku to, co najlepsze. Taka filozofia doprowadziła go do ogromnego sukcesu już w pierwszym roku pracy. Jako pierwszy hiszpański zespół w historii Barcelona zdobyła potrójną koronę wygrywając rozgrywki La Liga, Puchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów. Ten fantastyczny rok sprawił, że Guardiola jest trzecią osobą po Cryuffie i Samitierze, który wygrywał krajowe rozgrywki ligowe jako trener i jako zawodnik. Stał się również szóstym w historii, który dokonał podobnego wyczynu w Lidze Mistrzów. Jako pierwszy również zdobył tryplet w XXI wieku.



Sezon 2009/10 zaczął się jeszcze lepiej dla Pepa Guardioli i jego zespołu. Drużyna wygrała kolejno Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy, a pod koniec roku po raz pierwszy w historii Klubu, Barca z Pepem na ławce trenerskiej wygrała Klubowe Mistrzostwo Świata. Dzięki temu Pep Guardiola nieodwracalnie zapisał się złotymi zgłoskami do historii piłki nożnej. Jego Barcelona jako pierwsza drużyna w historii zdobyła sześć pucharów w ciągu jednego roku.



#################################################################



Asystent trenera: Tito Vilanova, urodzony w Bellcaire d'Empordà w 1969 roku. Na ławce trenerskiej pierwszej drużyny pojawił się razem z Guardiolą, tak jak obecnie, był on jego asystentem w Barçie Atletic. Obu panów łączy jednak z zespołem rezerw o wiele więcej. Pierwsze poważne kroki w swojej piłkarskiej przygodzie stawiali właśnie w drużynie B, ale zawrotną karierę zrobił tylko jeden z nich. Vilanova odszedł do Figueres, a z debiutem w Primera Division musiał poczekać do czasu przeprowadzki do Celty Vigo, w której spędził trzy sezony. Kolejne etapy jego kariery przebiegały spokojnie w mniejszych klubach: Badajoz, Mallorca, Lleida i Elche. Korki na kołku zawiesił w Gramenet.



Tito wypracował sobie ogromne zaufanie w oczach Guardioli podczas ich współpracy w drużynie rezerw. Stąd też Pep nie miał najmniejszych wątpliwości przy ustalaniu składu sztabu, z którym przyjdzie mu pracować w najbliższych sezonach. Vilanova wykazał się tam wielką wiedzą taktyczną, w Terceta Division znacznie trudniej zdobywa się informacje o rywalach, niż w elitarnych rozgrywkach Primera Division, czy europejskich pucharów. Francesc poradził sobie z tym wyśmienicie. Wielu nazywa go głównym strategiem Guardioli.



Doświadczenie w roli trenera Vilanova zdobywał w Palafrugell (spadek do Primera Catalana), Figueres, Terrassie i oczywiście Barçie B. Jednak mimo niewielkiego doświadczenia, Katalończyk udźwignął ciężar prowadzenia tak wielkiego klubu, jakim jest Barcelony.



#################################################################



Trener bramkarzy: Carles Busquets Barroso, urodzony 19-ego lipca 1967 roku w katalońskim miasteczku Badia del Vallès. Jest ojcem obecnego zawodnika Barcy, Sergio Busquetsa. Stanowisko trenera bramkarzy zajął przed rozpoczęciem sezonu 2010/11, zastępując na nim Juana Carlosa Unzué, który przyjął propozycję Numancii. Busquets to wieloletni zawodnik Barcelony. Reprezentował barwy Klubu w latach 1988-1998, lecz pierwszym bramkarzem Barcy został dopiero w 1994 roku, kiedy z Klubu odszedł Andoni Zubizarreta. Był członkiem Dream Teamu Johana Cruyffa. Sportową karierę zakończył w 2003 roku po wypełnieniu kontraktu w zespole UE Lleida.



Carles Busquets w 1988 roku w wieku 21 lat został włączony do pierwszej drużyny Barcelony. Wtedy pierwszym bramkarzem Dumy Katalonii był legendarny Andoni Zubizarreta. Katalończyk długo pozostawał w cieniu słynniejszego kolegi. Występował tylko w meczach o Puchar Króla, a w lidze czy europejskich pucharach grał jedynie, gdy popularny Zubi był kontuzjowany. Sytuacji zmieniła się w 1994 roku, po klęsce Dream Teamu Cruyffa w finale Ligi Mistrzów z Milanem (0:4). Wtedy holenderski trener postanowił zrezygnować z Zubizarrety i uczynić 27-letniego Busquetsa numerem '1'. Ta decyzja wzbudziła wiele kontrowersji wśród kibiców Barcy. Busiego ceniono za odwagę, zwinność, refleks i dobrą grę nogami, jednak krytykowano za brak regularności i spektakularne błędy, które mu się przytrafiały.



Johan Cruyff wprowadził do stylu gry nowy trend - bramkarza, który miał być ostatnim obrońcą, świetnie grającego nogami i potrafiącego dokładnie podać lub przerzucić piłkę. To uczyniło Busquetsa niepodważalnym numerem '1'. Charakterystyczne dla portero Barcy było to, że zawsze bronił w długich spodniach, przez co krytycy nazywali go pogardliwie 'bramkarzem piłki ręcznej'.



Jednak era Carlesa Busquetsa w Barcelonie nie trwała długo. W 1996 roku, kiedy zwolniono Cruyffa, nowy trener Sir Bobby Robson nie był zachwycony katalońskim bramkarzem. Anglik pierwszym bramkarzem Barcy uczynił Victora Baia. Po roku na ławce trenerskiej zasiadł Louis Van Gaal, jednak u Holendra tata Sergio Busquetsa, nadal był rezerwowych. Niedługo potem odszedł do UE Lleidy, gdzie występował przez pięć lat i zakończył karierę.



Grając w Barcelonie, Busquets 6-krotnie zdobył Mistrzostwo Hiszpanii, trzykrotnie Puchar Króla i raz w 1996 roku Superpuchar Hiszpanii. Na arenie międzynarodowej również był bardzo utytułowany. W 1992 roku zdobył Puchar Europy, a w 1993 i 1998 w górę podniósł Superpuchar Europy. Teraz będąc trenerem bramkarzy FC Barcelony stara się przekazać wszystkie swoje umiejętności i doświadczenie obecnym piłkarzom Barcy.





#################################################################



Trener fitness: Lorenzo Buenaventura jest odpowiedzialny przede wszystkim za trening fitness piłkarzy. Urodził się on w 1963 roku w Sevilli i jest jednym z najbardziej uznanych specjalistów w swojej dziedzinie w całej Hiszpanii. Karierę rozpoczynał w Cadiz CF, gdzie spędził kilka sezonów. Następnym przystankiem okazał się Real Valladolid, później Espanyol Barcelona, Atletico Madryt i reprezentacja narodowa Argentyny, z którą pojechał na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w 2002 roku. Po tej przygodzie powrócił do Kadyksu, gdzie z lokalną drużyną wypracował awans do Primera Division.



Jego marka ceniona jest w całej Europie. Przez jego ręce przewinęły się dziesiątki wyśmienitych zawodników, takich jak: Simeone, Aimar, Paunovic, Kewell, Heinze, Maxi Rodriguez i Martin Petrov. W roku 2007 Buenaventura otrzymał oferty pracy z Manchesteru United oraz Realu Madryt, zdecydował się jednak pozostać w zespole Cadizu. W czerwcu 2008 napłynęła propozycja pracy z Barcelony, której już nie odrzucił.